Financiele blogs
Totaal 17294 blog entries
marketing
(2773)
financieel
(6321)
beleggen
(2408)
financiering
(214)
beurs
(5479)
analyse
(99)
BearBull (2)
-
London calling
Geplaatst: January 25th, 2012, 9:29am CET
pDe kamp van het jaar, beste mensen, komt dat zien!/p pIn de rechterhoek: de voorstanders van een ondoorzichtige markt waar de prijzen worden bepaald door professionele marktmakers die werken voor machtige financiële instellingen zoals Goldman Sachs en Morgan Stanley./p pIn de linkerhoek: een gereguleerde ordergedreven markt, waar de prijzen worden bepaald door het evenwicht tussen vraag en aanbod./p pDe titelstrijd wordt beslecht op 9 februari. Dat is de uiterste dag waarop de Europese Commissie de fusie van NYSE Euronext (waartoe ook de Brusselse beurs behoort) en Deutsche Börse al dan niet goedkeurt. Indien ja, dan wint continentaal Europa. Indien neen, dan wint Londen./p pVoor welke partij supporteren we? Het is nogal logisch dat beleggers en beursgenoteerde bedrijven winnen bij een ordergedreven en helder gereguleerde markt, waar de verborgen kosten tot een minimum beperkt zijn./p pZal de beurzengigant in spe de macht hebben prijzen, kosten en marges te beïnvloeden? Dat is de vraag waar Europa een ondubbelzinnig antwoord moet op vinden. Als dat antwoord #39;neen#39; is, moet de fusie een kans krijgen./p pVolgens de jongste berichten wil de Commissie, onder impuls van Joaquín Almunia, de fusie niet goedkeuren. Almunia richt zijn pijlen op de dominante Europese positie van de fusiegroep in de handel in afgeleide renteproducten. Maar dat is larie. Op de wereldmarkt is CME, de derivatenmarkt van Chicago, even machtig - CME telt zelfs meer personeel in Londen dan Liffe, de derivatenmarkt van NYSE Euronext./p pBovendien is de buitenbeursmarkt groter dan de gereguleerde markt. Tel alles bijeen, en het marktaandeel van NYSE Euronext DB is 17 procent in plaats van 95 procent./p pFinancieel Londen verzet zich met alle macht tegen de fusie, die het financieel centrum over het Kanaal zou trekken. En financieel Londen, dat is een veertiental oppermachtige banken, de #39;G-14#39;, met voorop Goldman Sachs en Morgan Stanley. Zij verkiezen het liberale en minder controlerende Londen boven de centra van het Europese vasteland./p pZelfs de grote banken van Frankrijk en Duitsland (onder andere BNP Paribas en Deutsche Bank) verkiezen Londen. Ze hebben daar heel wat erg winstgevende activiteiten ontwikkeld./p pGoldman Sachs en Morgan Stanley hebben een bestuurszitje bij de in 1968 in België opgerichte transactieafwikkelaar Euroclear, de grootste concurrent van Clearstream, een dochter van Deutsche Börse. Goldman en Morgan zijn tevens bestuurder bij Chi-X, een belangrijk alternatief handelssysteem en concurrent van de traditionele beurzen. Goldman is ook een van de grootste tien aandeelhouders van CME./p pEen mens zou zich afvragen: zitten die twee financiële supermachten echt in elke uithoek van de wereld aan de stuurknuppel? Eens kijken bij Tokyo Stock Exchange. De twee grootste aandeelhouders: Goldman Sachs en Morgan Stanley. Denk toch maar goed na, Almunia./p pIn strongWaldorf/strong bespreekt Pierre Huylenbroeck dagelijks een stukje economische actualiteit./p p#0160;/p -
Draghi de dragers
Geplaatst: January 25th, 2012, 9:21am CET
p#39;ECB laat banken het vuile werk opknappen#39;, leest u elders in de krant. De vaststelling is dat de Europese Centrale Bank vorige week een beetje minder obligaties kocht van wankele Zuid-Europese overheden. De conclusie is dat de banken in haar plaats een beetje meer van dat tuitelig papier kochten./p pOnder impuls van haar voorzitter Mario Draghi nodigde de ECB vorige maand dik 500 Europese banken uit om bij haar bijna 500 miljard euro te lenen voor drie jaar tegen 1 procent. Voor volgende maand stelt Draghi dezelfde superdeal voor. Allicht wordt het opnieuw een groot succes./p pDankzij de geste van Draghi hebben de banken een ideaal instrument in handen voor een klassieke #39;carry trade#39;. Dat is een populaire beleggingsstrategie, poepsimpel, en vaak zeer lucratief. De trader zoekt gewoon twee extremen in de valutamarkt op. Aan de ene kant een munt die een karige rente biedt, vandaag bijvoorbeeld de euro./p pAan de andere kant een munt waar een mooie rente aan vasthangt, laten we zeggen de Australische dollar. De belegger schat de robuustheid van dat renteverschil in. Hoe groter de kans dat de rente van de ene munt laag en die van de andere hoog blijft, hoe beter./p pDe carry trade telt drie stappen. Een: de trader ontleent euro#39;s en betaalt daar 1 procent voor. Twee: hij verkoopt zijn ontleende euro#39;s en koopt in de plaats Australisch papier. Hij ontvangt nu periodiek, bijvoorbeeld jaarlijks in de komende twee jaar, een coupon van, in dit geval, 3,29 procent./p pDrie: op het einde van het contract krijgt hij de hoofdsom van de Australische obligaties terug. Hij verkoopt ze voor euro#39;s, waarmee hij zijn lening terugbetaalt./p pIn het voorbije decennium was de Japanse yen de gedroomde basismunt voor een carry trade, omdat de rente daar op een eeuwige laagte lijkt te blijven./p pOok de dollar, met zijn basisrente vlakbij 0 procent, is geschikt. Toch verkiezen experts nu de euro, dankzij de uitzonderlijke actie van de ECB. Het ziet er bovendien naar uit dat Draghi met nog minstens één renteverlaging de Europese economie wat zuurstof wil geven. Hoe lager de rente, hoe minder aantrekkelijk de munt. Het neerwaarts potentieel van de euro is ook optisch duidelijk. Sinds zijn invoering in 1999 kostte hij gemiddeld 1,205 dollar. Vandaag is hij 10 cent duurder, ondanks de eurocrisis./p pOverigens hoeft de carry trader geen valutarisico te lopen, dankzij Draghi: leen de euro#39;s, beleg in Italiaans overheidspapier en strijk het verschil van 2,5 procent per jaar op. Makkelijk!... Zolang de regering-Monti zich in de volgende twee jaar een betrouwbare betaler blijft tonen./p pIn strongWaldorf/strong bespreekt Pierre Huylenbroeck dagelijks een stukje economische actualiteit./p p#0160;/p